Ik denk dat mijn verhaal niet heel veel afwijkt van dat van anderen. Met drie voetballende kinderen en ikzelf als trainer bracht ik heel wat uurtjes door op en rond het veld. En zoals zo vaak in het amateurvoetbal: er was regelmatig een tekort aan scheidsrechters. Dan wordt er al snel gekeken wie er “toevallig” langs de lijn staat… en voor ik het wist had ik zelf de fluit in mijn handen. Nood breekt wet.
Maar als ik eerlijk ben, waren er nog twee andere redenen waarom ik uiteindelijk echt de kant van de arbitrage ben opgegaan.
De eerste was vrij praktisch. Door mijn toenmalige werk bij de ANWB werd het steeds lastiger om het trainerschap goed te combineren. De tijden, de verplichtingen — het begon simpelweg te wringen. Fluiten bleek daarin een stuk flexibeler.
De tweede reden is er eentje met een knipoog… laten we zeggen dat ik als trainer ook best fanatiek kon zijn. Iets té fanatiek misschien. Ik vond namelijk regelmatig wat van de beslissingen van de scheidsrechter — en ik liet dat ook duidelijk merken. Dat leverde me af en toe een kaart op. Of twee. Ik kende de kleurverschillen op een gegeven moment vrij goed.
Op een bepaald moment besloot de club dat het misschien een goed idee was als ik het eens van de andere kant zou bekijken. Oftewel: ik mocht — of eigenlijk moest — een jeugdwedstrijd fluiten. Een soort “heropvoedingscursus”, zullen we maar zeggen.
En eerlijk is eerlijk: dat pakte verrassend goed uit. De wedstrijd verliep soepel, spelers en leiders waren tevreden en ik merkte dat ik het eigenlijk gewoon leuk vond. Geen discussies langs de lijn, geen irritatie — nou ja, in ieder geval een stuk minder dan normaal — maar gewoon lekker een wedstrijd leiden.
Na afloop kreeg ik steeds vaker dezelfde opmerking: “Waarom ga je hier niet serieus mee verder? Ga fluiten voor de KNVB.”
In het begin wuif je dat nog een beetje weg, maar als je het vaak genoeg hoort, ga je er toch over nadenken.
En zo is het balletje gaan rollen.
Inmiddels ben ik heel wat wedstrijden verder en kan ik oprecht zeggen dat ik er nog steeds enorm veel voldoening uit haal. Het spelletje van dichtbij meemaken, onderdeel zijn van de wedstrijd, en soms zelfs een compliment krijgen — dat maakt het allemaal meer dan de moeite waard.
En het mooiste?
Ik heb nu eindelijk eens gelijk… zonder dat ik daar een kaart voor krijg.