Het is weer zover: de Week van de Scheidsrechter. Twee weekenden per jaar waarin we met z’n allen doen alsof de scheidsrechter de belangrijkste persoon op het sportpark is.
Een applausje bij binnenkomst, een presentje, misschien een bak koffie. Kijk ons eens goed bezig zijn!
En zodra de Week voorbij is?
“Scheids! Ben je blind of zo?”
Want laten we eerlijk zijn: de scheidsrechter is een beetje het kind van de rekening in het amateurvoetbal. We willen hem wel hebben, maar het liefst eentje die alles ziet, niets hoort, nooit een fout maakt en vooral onze eigen ploeg bevoordeelt.
De rest van het jaar mag hij zich omkleden in het ballenhok, douchen met water dat kouder is dan de sfeer na een verloren derby en ondertussen luisteren naar 22 voetballers die allemaal precies weten hoe de spelregels werken. Behalve dan wanneer ze zelf een overtreding maken.
“Scheids, ik raakte hem niet!”
Nee joh. Hij viel gewoon spontaan om.
“Dat was toch nooit rood!”
Klopt. Waarschijnlijk was het gewoon een gezellige schoudermassage.
En dan hebben we nog de zijlijn. Daar zitten de echte kenners. Mensen die 90 minuten lang precies weten wat de scheidsrechter fout doet, maar bij de vraag welke regel daarbij hoort ineens verdacht stil worden.
Dus wat mij betreft stoppen we met die tweeweekse jaarlijkse goedheiligverklaring. Geen Week van de Scheidsrechter, maar 52 weken respect.
Want die scheidsrechter staat er iedere week weer. Hij slikt een hoop, hoort nog meer en probeert ondertussen van 22 volwassen mensen te voorkomen dat een potje voetbal verandert in een aflevering van Jerry Springer op kunstgras.
Dus laten we het simpel houden: respect voor de scheidsrechter is geen campagne van twee weekenden. Het is gewoon onderdeel van voetbal.
En als we het daar dan eindelijk met z’n allen over eens zijn, heeft de scheidsrechter misschien ooit nog een wedstrijd waarin hij níét de meest besproken persoon op het sportpark is.
Al zou dat natuurlijk wel betekenen dat we ergens anders over moeten zeuren.