Je hebt van die wedstrijden waarvan je achteraf denkt: had ik maar lekker op de bank gezeten, naast mijn meisje, met een dekentje over mijn benen en een mooie serie op Netflix. Maar nee hoor, meneer moest weer zo nodig de held uithangen en een club helpen die wat scheidsrechters tekortkwam.
Dus daar stond ik dan, op een woensdagavond, bij een wedstrijd in de O23-competitie. Een verzameling van 22 testosteronbommetjes, waarvan er minstens twintig dachten dat ze auditie deden voor een combinatie van The Voice, Goede Tijden Slechte Tijden en de Champions League.
Bij het eerste fluitsignaal begon het toneelspel al. Duwen, trekken, zeuren en vooral heel veel commentaar. Overal ontstonden brandjes, vaak precies op de plekken waar ik nét niet keek. Het leek wel een aflevering van Brandweerman Sam, maar dan zonder brandweer en met een hoop voetbalschoenen.
Als scheidsrechter probeer je de boel een beetje in goede banen te leiden, maar sommige spelers hadden blijkbaar een andere wedstrijd in gedachten. Voetballen was bijzaak, discussiëren hoofdzaak.
En toen was daar na 42 minuten de eerste speler die zijn avond vroegtijdig mocht beëindigen. Twee keer geel, dus rood. Douchen maar! Eentje minder om tegen te praten. Dat scheelde alvast weer in de geluidsproductie.
In de rust dacht ik nog optimistisch: Nou, misschien hebben de heren inmiddels hun testosteron een beetje laten zakken. Even een bakje thee, verstand op nul en we gaan er weer tegenaan.
Wat een naïeve gedachte…
Het tweede fluitsignaal klonk en jawel hoor: seizoen twee van dezelfde soap was begonnen. Vliegende tackles, gestrekte benen en toneelspel waar menig acteur jaloers op zou zijn. Als er een Oscar voor vallen en rollen bestond, hadden we vanavond een complete uitreiking kunnen organiseren.
Ik dacht bij mezelf: nog één zo’n actie en dan ben ik er helemaal klaar mee.
En soms moet je gewoon naar je eigen gevoel luisteren.
Bij een luchtduel keek ik goed naar de actie. Eén speler ging naar de grond en meteen klonk het: “HOOFD! HOOFD!” Alsof er ergens een vliegtuig neerstortte. Ik dacht nog: volgens mij heb ik toch iets anders gezien.
De bal werd gelukkig uitgespeeld en ik liep richting de speler die op de grond lag. Even kijken wat er aan de hand was. Maar voordat ik überhaupt bij hem was, begon de voorstelling pas echt.
De grensrechter besloot zijn technische zone te verlaten en kwam het veld in met een grote mond. Spelers begonnen te blèren en de woorden ‘blinde’ en ‘mongool’ vlogen me om de oren.
Kijk, ik ben scheidsrechter geworden om een potje voetbal in goede banen te leiden, niet om als vrijwilliger mee te doen aan een cursus verbaal geweld.
Op dat moment was mijn rek eruit. Mijn geduld had inmiddels ook twee keer geel gehad en stond eigenlijk al met één been onder de douche.
Ik dacht: waar is het respect gebleven? Voor de scheidsrechter, voor elkaar en eigenlijk gewoon voor het spelletje?
Dus floot ik direct af. Niet even overleggen, niet nog een waarschuwing, geen VAR erbij halen. Gewoon klaar!
In één rechte streep richting de kleedkamer. Wat voelde dat heerlijk. Geen gezeur, geen geschreeuw en eindelijk stilte. Alleen nog het geluid van mijn voetstappen op weg naar de douche.
Maar zelfs daar kwam nog een toegift.
De grensrechter kwam me achterop gerend.
“Scheids, je gaat toch wel hervatten?”
Ik keek hem aan en dacht dat hij misschien een grapje maakte.
“Wat denk je zelf? Ik ga heerlijk douchen. Ik ben er helemaal klaar mee!”
En daar ging ik. Op weg naar een warme douche, een beetje rust en hopelijk een avond zonder mensen die bij iedere beslissing vinden dat ze zelf de FIFA-regels hebben geschreven.
Achteraf denk ik maar één ding: sommige wedstrijden zijn gewoon een uitstekende reclame voor Netflix.
Want eerlijk is eerlijk: scheidsrechter zijn is een prachtige hobby. Je maakt mooie wedstrijden mee, ontmoet leuke mensen en krijgt er een hoop waardering voor terug.
Maar soms krijg je ook 22 testosteronbommetjes, een grensrechter met kortsluiting en een avond die je liever had ingeruild voor een aflevering op de bank.
Volgende keer als een club scheidsrechters tekortkomt, vraag ik eerst even of ze ook Netflix hebben. Want soms is thuisblijven gewoon de beste beslissing van de avond!
#scheidsrechters #voetbal #knvb #Column #meteenknipoog