“Zaterdag. 14.30 uur. Geen fluit. Geen kaart. Alleen ik, een winkelwagentje en de onwennige stilte van een weekend zonder woede.”
In de supermarkt groet niemand me met “scheids!”. Niemand roept dat mijn moeder ook mee moet kijken. Niemand vraagt om buitenspel uit te leggen bij het schap met komkommers. Ik mag gewoon kiezen tussen halfvolle en volle melk, zonder dat iemand vindt dat ik partijdig ben.
Bij de kassa sta ik in de rij. Niemand die “VAR!” schreeuwt als de caissière zich vergist in de prijs van mijn paprika. Geen protesten. Geen armgebaren. Alleen een rustige correctie: “Volgens mij is die in de aanbieding.” En ze glimlacht. Ik glimlach terug. Zo voelt normaal menselijk verkeer dus.
Buiten op het parkeerterrein schrik ik even als iemand zijn hand opsteekt. Reflex. Kaart in gedachten al getrokken. Maar hij wil gewoon dat ik even wacht omdat hij achteruit wil steken. Geen duel, geen theater, geen blessurebehandeling. Alleen twee mensen die proberen niet tegen elkaars bumper te rijden.
Thuis kijk ik voetbal. Op de bank. Met thee. Ik betrap mezelf erop dat ik zachtjes meefluit bij een overtreding. Automatisme. Een tikje beroepsdeformatie. In mijn hoofd trek ik drie gele kaarten en één keer “voordeel” waar niemand om vroeg. Mijn vrouw kijkt me aan en zegt: “Je bent vrij vandaag.” O ja. Vrij. Wat een vreemd woord.
Volgende week zaterdag sta ik er weer. Midden in de storm. Tussen de meningen, de schreeuwers, de verongelijkten en de experts langs de lijn die het allemaal beter weten. Dan ben ik weer geen mens, maar een fluitje met benen.
Maar soms, heel soms, op zo’n zaterdag om half drie, ben ik gewoon iemand die te lang twijfelt tussen volkoren en wit. En eerlijk? Dat voelt verrassend goed.