De meeste mensen zien hem pas als het misgaat.
Een fluitsignaal te laat, een kaart te snel, en de zaterdag/zondag heeft weer een zondebok. De scheidsrechter. Maar wat niemand ziet, is dat zijn wedstrijd al dagen eerder begint.
Gewoon, doordeweeks. Hij werkt. Net als jij en ik. Geen camera’s, geen publiek. Maar ergens tussen de uren door zit die wedstrijd al in zijn hoofd.
’s Avonds traint hij. Niet voor de lol, maar omdat hij weet dat hij zaterdag/zondag geen moment mag verslappen. Negentig minuten lang beslissingen nemen terwijl twintig man iets anders vindt. Probeer dat maar eens bij te benen zonder conditie.
En ja, hij doet zijn huiswerk.
Waar spelers elkaar aftasten via praatjes en trainers beelden kijken, zit de scheidsrechter gewoon op de bank. Met zijn telefoon. Hij leest verslagen in de krant, checkt de socials van beide clubs. Niet uit nieuwsgierigheid, maar om te weten wat voor vlees hij in de kuip heeft.
Een ploeg die overal bovenop zit. Een spits die makkelijk gaat liggen. Een bank die bij elk moment opspringt alsof het de finale is. Hij ziet het al voorbij komen voordat er één bal is geraakt.
Hij weet dus dondersgoed wat hem te wachten staat.
En toch begint hij zaterdag/zondag weer op nul. Want alles wat hij gelezen heeft, moet hij ook weer loslaten. Geen vooroordelen. Alleen waarnemen, beslissen en doorgaan.
En ondertussen? Tweeëntwintig spelers die commentaar leveren. Twee trainers die het altijd beter weten. En langs de lijn nog eens honderd bondscoaches die precies zien wat hij fout doet.
En geloof me: hij hoort het allemaal.
Dus de volgende keer dat je roept dat hij er niks van kan, bedenk dan even dit: hij heeft zich waarschijnlijk beter voorbereid op die wedstrijd dan jij.
Alleen krijgt hij er zelden applaus voor.