We zijn aanbeland in de beslissende fase van het WK. Tijd voor een paar ongemakkelijke vragen. Zijn Europese scheidsrechters echt zoveel beter dan hun collega’s uit de rest van de wereld? Of hebben ze simpelweg ontdekt dat een fluitje bedoeld is om te fluiten en niet om in de zak te laten zitten?
Feit is dat de Europese arbiters opvallen. Ze houden de wedstrijd onder controle, laten het spel lopen waar het kan en grijpen in waar het moet. Geen hoofdrol voor de scheidsrechter, maar een bijrol. Precies zoals het hoort. Dat lijkt een open deur, maar op dit WK is het eerder een zeldzaamheid.
En dan de Europese landen. Nederland en Duitsland liggen inmiddels op het strand, waarschijnlijk met een cocktail in de hand en een excuus voor de bondscoach op de lippen. Toch blijft Europa het toernooi domineren. Frankrijk, Spanje, Engeland en Portugal staan er gewoon weer. Blijkbaar is een vroege vakantie voor twee grootmachten nog geen bewijs dat Europa zijn hegemonie kwijt is.
Misschien ligt het aan de competities. Misschien aan de jeugdopleidingen. Of misschien zijn Europese spelers simpelweg gewend aan een tempo waarbij je geen drie seconden krijgt om rustig een appje te beantwoorden voordat je een pass geeft.
Ook de nieuwe spelregels verdienen een compliment. Tijdrekken wordt eindelijk aangepakt, de bal is langer in het spel en spelers die minutenlang om een grasspriet rollen, ontdekken dat de scheidsrechter tegenwoordig gewoon doorspeelt. Een kleine revolutie, maar wel eentje waar de voetballiefhebber jarenlang op heeft gewacht.
Natuurlijk zullen sommigen zeggen dat Europa bevoordeeld wordt. Dat de scheidsrechters Europees zijn en de toplanden toevallig ook. Maar misschien is de verklaring minder spannend. Misschien zijn de beste scheidsrechters én de beste teams op dit moment gewoon Europees. Soms is de eenvoudigste conclusie ook de juiste.
Voor Nederland is dat een schrale troost. We mogen weer discussiëren over de opstelling, de wissels en de vraag waarom we altijd nét niet pieken als het moet. Dat is inmiddels bijna cultureel erfgoed geworden.
Maar één ding staat vast. De finales beloven spektakel. En als de scheidsrechter net zo goed fluit als de spelers voetballen, winnen uiteindelijk vooral de supporters. En daar is, voor de verandering, helemaal niets op af te dingen.