Fluiten in je eigen omgeving. Persoonlijk vind ik het niet altijd geweldig. Niet omdat ik mijn omgeving niet leuk vind, integendeel. Het probleem is juist dat je zoveel mensen kent. En zodra je als scheidsrechter het veld op stapt, verandert een bekende ineens heel gemakkelijk in iemand die héél benieuwd is naar jouw interpretatie van de spelregels.
Je hebt mensen die je goed kent, mensen die je een beetje kent en mensen waarvan je denkt: waar ken ik jou ook alweer van? Maar allemaal hebben ze één ding gemeen: ze hebben een mening over jouw beslissingen.
En dat is op zich niet vreemd. Voetbal zonder meningen bestaat waarschijnlijk niet. Zelfs bij een ingooi op de middenlijn kan iemand nog uitleggen waarom die eigenlijk voor de andere partij had moeten zijn.
Het lastige is vooral dat mensen die je kent soms verwachten dat die bekendheid ergens van pas komt. Een klein beetje sympathie voor hun vereniging zou toch wel prettig zijn.
Daar kan ik natuurlijk niet aan meewerken.
Zodra ik het veld op stap, probeer ik gewoon zo eerlijk mogelijk te fluiten. Dan maakt het niet uit wie ik ken of voor welke vereniging ik sta. De regels blijven hetzelfde.
Dat klinkt heel eenvoudig, maar langs de lijn zitten natuurlijk altijd mensen die het nét even anders zien. En vaak ook nog met grote overtuiging. De één stond twintig meter verderop, de ander zat achter een reclamebord, maar toch weten ze precies wat er gebeurde.
Soms denk ik weleens: mooi, ik wist niet dat er zoveel scheidsrechters op de tribune zaten.
Na afloop krijg je dan soms nog een korte evaluatie. Meestal ongevraagd, maar opvallend deskundig.
“Die ene situatie… daar had je toch anders kunnen fluiten.”
Dat kan.
Maar misschien had jij hem ook anders kunnen spelen.
Zo heeft iedereen zijn eigen vakgebied.
Gelukkig trek ik me van commentaar niet zo heel veel aan. Als scheidsrechter moet je daar ook tegen kunnen. Je luistert, maakt er soms een grapje over en gaat weer verder. Je kunt onmogelijk na iedere wedstrijd naar huis gaan met het idee dat iedereen tevreden was.
Sterker nog: als iedereen tevreden is, begin ik me bijna zorgen te maken.
Fluiten in je eigen omgeving blijft daardoor een beetje dubbel. Het is leuk om bekende gezichten tegen te komen en onderdeel te zijn van de lokale voetbalwereld. Maar je weet ook dat je na negentig minuten niet alleen de wedstrijd hebt gefloten, maar mogelijk ook nog een paar ongevraagde meningen moet incasseren.
Toch blijft het uitgangspunt simpel: zodra ik het veld op stap, ben ik daar als scheidsrechter. Geen vriendjespolitiek, geen voorkeur en geen rekening houden met wie er toevallig langs de lijn staat.
En als iemand daar na afloop moeite mee heeft, dan is dat jammer. We kunnen er altijd nog een kop koffie op drinken. Maar over die ene overtreding praten we dan niet meer.
Want voor je het weet begint de tweede helft.