Mensen denken vaak dat een scheidsrechter negentig minuten wat heen en weer loopt met een fluitje in zijn mond. Alsof het de makkelijkste rol op het veld is. Maar een arbiter maakt in één seizoen meer mee dan de gemiddelde speler in vijf jaar.
In augustus begint alles nog vriendelijk. Trainers dromen hardop van promotie, spelers showen nieuwe schoenen en iedereen heeft goede moed. Ook de scheidsrechter. Die wenst nog netjes “succes mannen” voor de aftrap en gelooft ergens stiekem dat het dit jaar allemaal wel mee zal vallen.
Tot speelronde drie.
Dan wordt hij voor het eerst uitgemaakt voor “blinde” door een linksback die zelf al twintig minuten zijn directe tegenstander kwijt is.
Een scheidsrechter is namelijk veel meer dan iemand met kaarten op zak. Hij is psycholoog voor gefrustreerde spitsen, bemiddelaar tussen ruziënde aanvoerders en bliksemafleider voor trainers die iedere ingooi behandelen alsof het een beslissing in de Champions League-finale is.
En ondertussen moet hij gewoon blijven lopen. In regen. Wind. Modder. Op sportparken waar de koffie lauw is en kleedkamer drie ruikt naar nat gras en frituurvet.
Iedere arbiter kent ze:
de speler die bij elk tikje neervalt alsof hij geraakt is door een sniper;
de grensrechter-vader die ineens perfect buitenspel ziet zodra zijn zoon diepgaat;
de trainer die roept “ik zeg niks hoor”, vlak voordat hij twintig minuten onafgebroken commentaar levert.
Toch staan scheidsrechters er ieder weekend weer.
Niet voor het applaus, want dat blijft meestal uit.
Niet voor het geld, want daar betaal je amper de benzine van.
Maar omdat voetbal zonder scheidsrechter binnen tien minuten verandert in complete chaos.
Misschien is dat wel het grootste compliment voor een arbiter: dat niemand het na afloop over hem heeft. Geen discussies, geen woede, geen gedoe. Gewoon een wedstrijd die gespeeld kon worden.
En geloof me: in het amateurvoetbal is dat soms al een prestatie op zich.
#scheidsrechters #Voetbal #knvb #column #meteenknipoog