Al jaren loop ik als scheidsrechter rond met piepvlaggen. De reactie is bijna altijd hetzelfde: “Steef, ben jij niet helemaal wijs? Piepvlaggen in de 3e klasse? Voor €850?” En eerlijk is eerlijk: als je alleen naar het prijskaartje kijkt, snap ik die reactie wel.
Toch heb ik nog geen seconde spijt gehad van die investering.
Alleen al vanwege de verhalen. Assistenten die door teamgenoten worden verteld dat ze negentig minuten lang het knopje ingedrukt moeten houden. Spelers die vragen of ik ze soms ga neerschieten. Of wanneer ik een sportpark op loop en direct hoor: “Hé scheids, het biljarttoernooi is volgende week pas!” De humor rondom die piepvlaggen blijft prachtig.
Maar de grapjes zijn niet de reden waarom ik ermee werk.
De echte winst zit in het fluiten zelf. Met een traditioneel vlaggensysteem moet je voortdurend met een schuin oog naar je assistenten kijken. Met piepvlaggen hoeft dat niet. Zodra er iets aan de hand is, krijg ik een signaal. Daardoor kan ik mijn aandacht veel langer bij het spel houden, bij de speler aan de bal en bij wat er daadwerkelijk gebeurt op het veld.
En dat maakt verschil.
Ik zie meer, ik mis minder en ik hoef minder vaak te gokken of een assistent misschien ergens staat te zwaaien. Het spel wordt er beter door geleid en spelers merken dat ook. Die zien een scheidsrechter die naar het voetbal kijkt in plaats van elke paar seconden naar de zijlijn.
Dus ja, €850 is een hoop geld voor iets wat veel mensen beschouwen als een luxeproduct in de 3e klasse. Maar voor mij zijn piepvlaggen geen gadget. Het is een hulpmiddel dat mijn wedstrijden prettiger maakt en mijn arbitrage verbetert.
En als ik onderweg ook nog mag genieten van een paar goede grappen, dan is dat mooi meegenomen.
#scheidsrechters #voetbal #KNVB #column #meteenknipoog