Agressie heeft helaas in mijn vorige column al ruimschoots aandacht gekregen. Ik dacht eigenlijk: misschien kunnen we het daar voorlopig bij laten. Maar nee hoor… blijkbaar heeft het onderwerp besloten een vaste rubriek te worden.
Afgelopen zaterdag floot ik zelf een wedstrijd. Drie kwartier, geen wanklank. Anderhalf uur? Nog steeds niets. Geen geschreeuw, geen discussie, Heerlijk!
Zo’n 3,5 uur later stond ik als ASR weer op het veld. En toen bleek dat de rust blijkbaar tijdelijk was geweest. Ik werd door het publiek helemaal stijf gescholden.
Mij persoonlijk boeit dat overigens niet zo. Ik heb inmiddels een soort ingebouwde volumeknop: schelden op standje tien, ik hoor het op standje twee. Scheelt een hoop stress en waarschijnlijk ook een hoop haaruitval.
Maar ik kan me heel goed voorstellen dat andere scheidsrechters zich hier wél ontzettend ongemakkelijk bij voelen. Zeker jonge scheidsrechters. Als je op zaterdag/zondagmiddag voor je plezier een wedstrijd gaat fluiten en je krijgt binnen twintig minuten de complete stamboom van je familie besproken, kan ik me voorstellen dat je denkt: laat maar, ik ga wel vissen.
Dan is er het voorbeeld waar ik overigens inhoudelijk niet over kan oordelen, maar dat ik wel bijzonder triest vind voor beide verenigingen: GVVV en IJsselmeervogels. Wat daar is gebeurd, hoort wat mij betreft absoluut niet thuis op een voetbalveld.
En blijkbaar moeten we er steeds meer rekening mee houden dat dit het nieuwe normaal aan het worden is. Maar eerlijk gezegd vind ik dat we daar echt iets aan moeten doen.
Want laten we eerlijk zijn: publiek hoort bij voetbal. Als scheidsrechter vind ik het juist mooi als er mensen langs de lijn staan. Juichen, spanning, een beetje gezonde frustratie… daar is helemaal niets mis mee. Sterker nog, zonder publiek wordt het op sommige velden wel héél stil. Dan hoor je alleen nog de trainer die voor de zevende keer roept: “DOORLOPEN!”
Maar er is een verschil tussen fanatiek supporteren en iemand volledig de grond in boren.
Supporteren mag. Emotie mag. Een beetje mopperen mag zelfs. Maar respect voor elkaar moet altijd blijven.
Want uiteindelijk staan we daar allemaal voor hetzelfde spelletje. En geloof me: ook een scheidsrechter komt niet naar het voetbalveld met het plan om een middagje iedereen boos te maken.
Althans… de meesten niet.