In de tweede seizoenshelft merk je als scheidsrechter steeds meer weerstand. De druk wordt groter, belangen nemen toe en dat voel je op het veld. Nu we alweer even bezig zijn met de tweede seizoenshelft, merk ik dat die druk ook echt toeneemt. En daar moet je als scheidsrechter goed mee om kunnen gaan.
Je kunt ervoor kiezen om alles op te lossen met kaarten. Geen probleem: geel is geel en rood is rood. Maar je kunt ook proberen het te managen. Zelf merk ik dat je door rustig te blijven en in gesprek te gaan met spelers en trainers vaak veel meer bereikt. Dat werkt niet alleen beter voor de wedstrijd, maar maakt het fluiten ook leuker voor jezelf dan wanneer je na 90 minuten met tien gele en drie rode kaarten het veld afloopt.
Natuurlijk: een gele kaart blijft een gele kaart. En soms vraagt een wedstrijd gewoon om die bewuste kaart. Maar in veel situaties kunnen spelers en trainers op een normale manier iets vragen of aangeven. Zelf vind ik dat dit een wedstrijd vaak juist ten goede komt, zolang het respectvol blijft.
Een stevig duel mag, zolang het fair is. Het is geen zaalvoetbal, al lijkt het soms alsof sommige spelers dat wel denken. Juist in deze fase van het seizoen komt het aan op leiding geven, rust bewaren en op de juiste momenten streng durven zijn.
Dat is voor mij de kunst van het fluiten in de tweede seizoenshelft: niet alleen regels toepassen, maar vooral wedstrijden managen.
#scheidsrechters #column #meteenknipoog