Ik heb het er al eens kort over gehad, maar volgens mij is het tijd om de vlaggetjesdag nog maar eens af te stoffen. Want onze clubassistenten… tja. Voor de één een onmisbare hulp, voor de ander ongeveer de grootste ergernis sinds de VAR.
De clubgrensrechter staat langs de lijn met één belangrijk wapen: een vlaggetje. En zodra dat ding omhooggaat, lijkt het soms alsof er een gerechtelijk vonnis is uitgesproken. Buitenspel! Punt uit!
Alleen heeft de scheidsrechter daar soms toch een iets andere mening over. En daar begint het kat-en-muisspel.
Want in de beleving van sommige clubassistenten is het heel simpel: vlag omhoog = scheidsrechter fluiten. Doet de scheidsrechter dat niet, dan is Leiden in last. Er wordt naar de scheidsrechter geroepen, naar de trainer geroepen, naar de tegenstander gekeken en uiteindelijk weet zelfs de man achter de bar precies dat het buitenspel was.
En als we pech hebben, gaat het nog een stap verder. Supporters langs de kant gaan zich ermee bemoeien, er worden de nodige verwensingen richting scheidsrechter gestuurd en na afloop wordt het incident in de bestuurskamer nog eens uitgebreid geanalyseerd. Alsof we de Champions League-finale verloren hebben.
Maar dan komt het interessante gedeelte.
Bij een neutraal arbitraal trio zie je misschien een keer of tien een buitenspelsituatie in een wedstrijd. Bij een clubgrensrechter zijn het er soms 25 of 30.
Dertig!
Dan ga je je toch afvragen: staat die andere vlagger toevallig ook langs de lijn, of heeft hij een persoonlijk abonnement op buitenspel?
Natuurlijk, er zijn uitstekende clubgrensrechters. Mensen die hun taak serieus nemen, eerlijk vlaggen en begrijpen dat zij niet degene zijn die de wedstrijd moeten leiden. Hulde daarvoor.
Maar er zijn er ook die blijkbaar denken dat ze naast het vlaggetje automatisch een scheidsrechtersfluitje hebben gekregen. En misschien nog een gele kaart in hun jaszak.
Want zeg nou zelf: wat is er mooier voor een clubgrensrechter dan in een bomvolle kantine te kunnen vertellen dat hij persoonlijk de wedstrijd over de streep heeft getrokken?
“Ja, ik heb hem drie keer teruggefloten.”
“Maar jij hebt helemaal geen fluit.”
“Nee, maar ik had wel gelijk.”
En daar zit volgens mij precies het probleem.
Een clubassistent moet assisteren. Niet regeren. Niet onderhandelen. En zeker niet proberen om na 90 minuten de Man of the Match-trofee mee naar huis te nemen.
Dus KNVB, misschien wordt het tijd om hier eens serieus naar te kijken. Maak de rol van de clubassistent duidelijker en zorg dat iedereen weet wat wel en niet de bedoeling is.Want zolang er langs de lijn één man staat met een vlaggetje en het gevoel heeft dat hij de VAR, scheidsrechter én voetbalbond tegelijk is, blijven we dit gezeur houden.
En eerlijk gezegd: daar wordt niemand vrolijk van.
Behalve misschien de clubgrensrechter.
Die heeft tenslotte weer een mooi verhaal voor in de kantine.