Het seizoen is nog maar net begonnen of je slaat de krant open en het is alweer raak. De bekende koppen springen je tegemoet:
“Scheidsrechter bepaalt de stand”, “Arbiter had zijn dag niet” of “Beslissingen breken ons op.”
Het patroon is voorspelbaar. Zodra het resultaat tegenvalt, wordt de schuld buiten de eigen club gezocht. Niet bij de gemiste kansen, niet bij het matige verdedigen of de tactische missers vanaf de zijlijn, maar bij de scheidsrechter. De man in het zwart is een dankbaar slachtoffer: aanwezig, zichtbaar en na afloop niet aan het woord.
Wat vooral stoort, is dat deze verhalen vaak afkomstig zijn van clubverslaggevers die schrijven met een rood-witte, blauw-gele of groen-zwarte bril. Neutraliteit verdwijnt ergens tussen de teleurstelling en het clubgevoel. Eén beslissing wordt uitvergroot, losgetrokken van de rest van de wedstrijd, en plotseling lijkt het alsof negentig minuten voetbal zijn beslist door één fluitsignaal.
Natuurlijk maken scheidsrechters fouten. Dat is geen geheim en zeker geen schande. Maar laten we dan ook eerlijk zijn: spelers missen opgelegde kansen, verdedigers staan verkeerd, keepers laten ballen los en trainers maken keuzes die verkeerd uitpakken. Alleen krijgen die fouten zelden dezelfde aandacht of veroordeling.
Wat dit soort verslaggeving extra wrang maakt, is dat het bijdraagt aan het negatieve beeld rondom scheidsrechters. Een beeld dat wekelijks wordt gevoed, terwijl we juist hard nodig zijn om het amateurvoetbal draaiende te houden. Respect begint niet alleen op het veld, maar ook in de pen van de verslaggever.
Gelukkig zijn er uitzonderingen. Verslaggevers die het hele wedstrijdverloop beschrijven, die durven benoemen dat een ploeg zichzelf tekort heeft gedaan en die begrijpen dat voetbal complexer is dan één moment. Die stukken laten zien dat het wél kan.
Misschien wordt het tijd dat die manier van schrijven de norm wordt, in plaats van de uitzondering. Want voetbal verdient eerlijkheid. En scheidsrechters verdienen dat ook.
#scheidsrechters #column #meteenknipoog