We hebben het allemaal gezien op tv. Een duel, een klein tikje, een speler die zich laat vallen… fluit. Zeker rond de zestien meter. Of liever nog: ín de zestien. Afgelopen weekend zelfs twee keer een penalty toegekend die later door de VAR werd teruggedraaid. Op topniveau, met tien camera’s, slow motion en meerdere scheidsrechters die meekijken.
En dan wij. De amateur-scheidsrechter.
Wij moeten in een split second beslissen: wel of geen overtreding? Vrije schop of doorspelen? Geen VAR, geen herhaling, geen oortje met een collega. Alleen twee ogen, een fluit. Maar elf spelers de bank en supporters die het het ook allemaal zeker weten — behalve degene met de fluit.
Steeds vaker zie je spelers die het duel niet eens willen winnen, maar vooral de beslissing. Een voetje ervoor, een handje op de schouder en hop, daar liggen ze. Toneelschool? Die is tegenwoordig blijkbaar onderdeel van de jeugdopleiding. Maar dat hardop zeggen mag niet. Nee, het ligt altijd aan de scheidsrechter.
Wat niemand ziet: wij doen dit voor ons plezier. Op zaterdagen en zondagen, weer of geen weer. We maken fouten, zeker. Net als spelers. Alleen worden onze fouten niet hersteld door een VAR. Die blijven staan. En daar moeten we het mee doen.
Dus misschien is het tijd voor iets meer begrip. Want als zelfs de VAR er soms naast zit, hoe eerlijk is het dan om van een amateur-scheidsrechter perfectie te verwachten?
Fluit uit. Denk er eens over na.
#scheidsrechters #column #meteenknipoog