Nu de oefenwedstrijden bijna voorbij zijn, blijf ik me ieder jaar weer verbazen over één ding: blijkbaar denken sommige spelers en trainers dat er tijdens een oefenwedstrijd ook oefenspelregels gelden.
Fluitsignaal. “Scheids! Het is maar een oefenpotje!” Ja, dank je. Dat wist ik. Ik had de wedstrijd zelf aangenomen. Maar voor de duidelijkheid: de spelregels oefenen niet mee. Die gelden gewoon.
Afgelopen donderdag had ik weer zo’n mooie. Prima wedstrijd, lekker voetballen. Alleen stond er langs de lijn een trainer die volgens mij vergeten was dat het een oefenwedstrijd was. 98 minuten lang commentaar. Iedereen deed het verkeerd. Spelers moesten anders lopen, sneller spelen, zus doen, zo doen. En uiteraard kreeg de scheidsrechter ook regelmatig gratis tactische adviezen. Ik dacht op een gegeven moment: als ik daar speler was, zou ik vooral hopen dat mijn trainer eens ademhaalde.
Maar goed, ieder zijn manier van coachen. Uiteindelijk wordt het 3-0. En eerlijk gezegd had het ook zomaar 6-0 kunnen zijn. Na afloop kwam de analyse. En natuurlijk lag het niet aan de ploeg. De scheidsrechter. Kijk, dat is handig. Dan hoef je als trainer ook niet zo lang na te denken over wat er beter moet.
En toen dacht ik: zal ik zeggen: “Trainer, het is maar een oefenwedstrijd.” Want dat hoor je spelers ook altijd roepen zodra er een beslissing tegen ze valt. Maar blijkbaar geldt die regel alleen als het uitkomt. Win je? Dan was het een belangrijke test. Verlies je? Dan was het maar een oefenwedstrijd. En ligt het aan de scheids? Dan heb je helemaal een perfecte oefenwedstrijd gehad.
Eén ding blijft in ieder geval hetzelfde: Een oefenwedstrijd heeft misschien geen punten, maar wel spelregels. En voor sommige trainers misschien nog een extra regel: De scheidsrechter fluit de wedstrijd. Jij coacht je team.
Dat lijkt me een prima oefening voor het nieuwe seizoen. 